SO x NEW
Author : NEVERMILD
________________________________________________________________________
สวัสดีครับผม นิว สุดหล่อ ฟิว ววว ........ ตอนนี้ผมอยู่ที่ห้องซ้อมดนตรีของโรงเรียนครับและผมกำลังรอไอ้โซ่อยู่ครับ ไม่รู้ไปหม่อสาวที่ไหน ลืมบอกไปตอนนี้ผมกับไอ้โซ่เป็นแฟนกันแล้วนะครับ ทำไงได้คนมันหน้าตาดี อิอิ
"มาแล้ว" พูดยังไม่ทันขาดคำก็มา ตายยากจริงๆมึง
"ทำไมมาช้า" ทันทีที่มันมาถึง ผมก็ยิงคำถามใส่มันทันที ไอ้นี่มันไวใจไม่ค่อยได้น่ะครับ
"โธ่ที่รัก ก็เขาไปช่วยอาจารย์ถือของ จริ๊งๆ"
"อะแฮ่ม เกรงใจกูบ้าง " ไอ้เคนเอ๋ยขึ้น มันคงอิจฉาพวกผมนั้นแหละ ก็มันคนหน้าตาไม่ดีไม่เหมือนผมเลยยังไม่มีแฟน 555 ว่าแต่ทำไมไอ้โซ่ต้องเสียงสูง
"ทำไมต้องเสียงสูง"
"อาร๊าย นี่ที่รักไม่เชือใจเค้างั้นเหรอ"
"เออ อย่าให้จับได้นะมึงพ่อจะเชือดน้องชายมึง โยนไปให้เป็ดกิน" ผมทำหน้าโหดใส่มัน แอบเห็นมันหน้าซีดเล็กน้อย กูโหดเฟ้ย
"เค้าไม่กล้านอกใจหรอก เมียโหดซะขนาดนี้"
"ป๊าบ"
" โอ๊ย" ผมตบลงไปกลางหลังของมันทีหนึ่ง กูเขินนะเฟ้ย
"อีกนานไหมพวกมึงน่ะ กูรอนานแล้วนะ" ไอ้เคนพูดขึ้นอีกครั้งหลังจากมองดูพวกผมอยู่นาน ตอนนี้ไอ้โซ่กำลังบรรเลงกีต้าร์ไปตามจังหวะเพลง
"ทำไมมันเพราะอย่างนี้ว่ะเนี่ย" ผมเอ๋ยขึ้น แฟนใครว่ะเก่งจริง
" ฉันนั่งยิ้มลำพัง หัวเราะลำพัง สดชื่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ตั้งแต่ได้พบกับเธอนั้น เรื่องจริงกับความฝัน เกิดขึ้นด้วยกันทันตา ฉันอยากจะหยุดเวลานี้ ตั้งแต่วินาที ที่ชีวิตมีเธอเข้ามา เธอทำให้คนที่เหนื่อยล้านั้นกล้าจะเปิดหัวใจ ตั้งแต่วินาที ที่ชีวิตมีเธอเข้ามา หยุด หยุดชีวิต หยุดกับคนนี้ แม้ว่าใครจะดีสักแค่ไหน หยุด หยุดความรัก ทั้งหัวใจ จะหยุดอยู่กับเธอคนเดียว ฉันนั้นรู้ทันที และรักทันที เธอคือความโชคดีที่เข้ามา ตั้งแต่ได้พบกับเธอนั้น ชีวิตเหมือนความฝันที่เกิดขึ้นตอนลืมตา " ผมร้้องเพลงไปเรือยๆ ตามเสียงกีต้าร์ที่ไอ้โซ่บรรเลงอยู่ จนถึงท่อน
"จะหยุดอยู่กับเธอคนเดียว ~โซ่~" ร้องไปได้ไง แต่ร้องไปแล้ว ร้องเองเขินเอง ผิวปากแก้เขินดีกว่า
"วู้ๆ วิ้ว "
"อย่าพ่ออย่า" ไอ้โซ่เอ๋ยคำนี้มา ถึงกับหมดอารมณ์ เชอะ กูงอน มึงขัดกูทำไม แล้วผมก้ร้องไปยังจบเพลง
"ร้องเพราะเปล่า" ผมถามมันอีกครั้ง
"ไม่" สัส คราวนี้กูงอนมึงจริงๆแล้ว
"กูกลับก่อนนะ" ไอ้เคนเอ๋ยลาผมกับไอ้โซ่
"นิว.........." ยังไม่ทันที่ไอ้โซ่จะพูดจบ ผมก็รีบเดินหนีไปก่อน กูงอน กูอุตสาห์ชมมึงจะชมกูมั่งก็ไม่มี
"งอนเหรอ" มันถามผม
"เปล่า" ผมตอบมันแต่ความจริงกูงอนเฟ้ย
"งั้น เดี๋ยวโซ่ไปส่ง"
"ไม่เป็นไร กลับเองได้ "
"นิว.." ผมไม่สนใจเสียงที่มันเรียกผม ผมเดินหนีมันมาแล้วโทรหาป๋าทันที
"ฮัลโหล ป๋าครับ ป๋ามารับนิวหน่อยสิครับ นิวรออยู่หน้าโรงเรียนนะ สวัสดีครับ"
"นิว อ่า เค้าขอโทษ" แล้วไอ้โซ่ก็เดินมาขอโทษผม ผมทำเป็นไม่สนใจมัน เชอะ กูงอน
"นิว" มันสะกิดผม แล้วแน่นอนตามสูตร ผมก็ไม่ได้สนใจมัน ผมปล่อยให้บรรยากาศอึมครึมอยู่นาน จนกระทั่งป๋ามารับผม
"สวัสดีครับป๋าม้า" พอป๋าผมมาไอ้โซ่ก็รีบวิ่งไปเสนอหน้าเข้าไปทันที ได้ข่าวว่านี่พ่อแม่กู
"อ่าวโซ่ ยังไม่กลับอีกเหรอ" ป๋าผมถามมัน
"อ่อ ยังครับ วันนี้ผมไม่ได้เอารถมานะครับ กะว่าจะติดรถไปด้วย " หน้าด้านไม่มีคำไหนเหมาะเท่าคำนี้อีกแล้ว แล้วรถมึงที่จอดไว้ที่โรงรถล่ะ
"อ่อ ได้ๆ ขึ้นรถเลย" ป๋าผมบอกกับมัน
"ขอบคุณครับ" แล้วมันก็ขึ้นไปนั่งเบาะหลังทันที
"นิว ทำไมยังไม่ขึ้นรถอีกล่ะลูก" ม้าถามผม
"ครับ" แล้วผมก็ต้องจำใจยอมขึ้นรถไปนั่งข้างๆไอ้โซ่ ที่นั่งยิ้มแป้นเป็นแป๊ะยิ้มอยู่ ผมพยายามที่นั่งห่างมันที่สุก เพื่อบ่งบอกว่ากูงอนอยู่ แล้วมัันก็เขยิบตามผมมาจนผมติดประตูรถ ป๋าและม้ามองอย่างงงๆว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร มันนั่งเบียดผมไปตลอดทางจนถึงบ้านมัน จะโวยวายก็ไม่ได้ป๋ากับม๊าอยู่
"ขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง สวัสดีครับป๋าม้า" แล้วมันก็เดินเข้าบ้านไป
"ทะเลาะอะไรกับโซ๋หรือเปล่าเราน่ะ" และม้าก็ถามผม
"เปล่าครับ"
"ม้าดูลูกม้าออกนะ เขาอุตสาห์ตามมาขนาดนี้แล้ว ระวังจะเสียเขาไปนะ "
"ครับ ม้า"
ตอนกลางคืน
ผมกำลังนั่งรอโทรศัพท์จากคนบางคนอยู่ เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว
'ระวังจะเสียเขาไปน่ะ' แล้วคำพูดของม้าก็ย้อนกลับมาให้ผมต้องคิด
"ติ๊ด" ผมรีบขว้าโทรศัพท์ทันที 1 เมสเสจ ลุ้นรับไอโฟน 4 ฟรีเพียงกด **** เฮ้อ นึกว่ามันจะส่งข้อความมาซะอีก หรือว่าจะโทรหามันดี
ไม่ได้ๆ ถ้ามันไม่โทรก็ไม่ต้องโทร กูไม่ง้อหรอกเฟ้ย นอนดีกว่า แล้วผมก็กดปิดเครื่องทันที
SO PART :
ตอนนี้ผมกำลังทำสงครามอยู่กับไอ้น้องชายตัวแสบอยู่ มันแย่งโทรศัพท์ผมไป ช่วยผมด้วย แล้วผมจะโทรหานิวยังไง
"ไอ้ซุง เอาโทรศัพท์"
"ไม่ พี่ทำเกมเพลย์ ผมพังเพราะงั้นระหว่างที่ซ่อมอยู่ ผมจะยืดโทรศัพท์พี่ก่อน " ที่มันพูดถึงก็คือ เกมเพลย์ที่เมื่อวานผมทำของมันพัง ผมเดินไปเตะแก้วน้ำที่วางอยู่ข้างๆเกมเพลย์ของมัน
"เอาเกมส์ของกูไปก่อนก็ได้ เอาโทรศัพท์มา"
"ไม่มีทาง เห็นพี่ดิ้นรนอยากได้ก็ยิ่งสนุก 555" ไอ้น้องเวรกูไม่น่ามีน้องอย่างมึงเลย
"งั้นเอาโทรศัพท์มึงมาก่อน"
"เรื่องอะไรจะให้" แม่งเอ๊ยแล้วจะยืมโทรศัพท์ใครล่ะเนี่ย พ่อกัับแม่ก็ไม่อยู่ไปดูงานต่างจังหวัด ถ้าพรุ่งนี้นิวโกรธกูมากกว่าเดิมมึงตาย
"กริ๊งๆ" เสียงโทรศัพท์ของผมที่อยู่ในมือไอ้น้องชายตัวแสบดังขึ้น หรือว่านิวโทรมา
"เอาโทรศัพท์มาเพื่อนกูโทรมาแล้ว"
"ไม่ ใครเนี่ย 'FAH' น่ารักซะด้วย ฮั่นแหนะ พี่แอบนอกใจพี่นิวเหรอ ผมจะฟ้องพี่นิว" ใครก็ได้เอามันไปที
"เอาโทรศัพท์มาก่อน"
"ไม่ ผมรับเอง ฮัลโหลพี่โซ่ไม่อยู่ แค่นี้นะครับ " แล้วมันก็เอาไปพูดเองเออเอง จบ ปิ๊ง จู่ๆความคิดของผมก็แล่นมา ของล่อไอ้น้องเวรคนนี้
"นี่ มึงไม่อยากไปเดตกับน้องยาหยีหรอกว่ะ กูช่วยมึงได้นะ" ข้อเสนออันเย้ายวนใจ 555 น้องยาหยีนี่ก็คือคนที่มันชอบแหละครับ
แม่งป๊อดไม่กล้าบอกเขา ทันทีที่ได้ยินหูมันพึ่งเลย
"จริงเหรอ"
"แน่นอน มึงก็รู้ว่ากูเป็นใคร" พอดีที่น้องยาหยีเขาชอบผมพอดี เพราะผมคนหล่อ อิอิ แต่ก็เพราะสิ่งนี้ ไอ้ซุงมันก็เลยค่อนข้างจะกวนตีนผมเพราะคนที่มันชอบ ชอบผม เรามันต่างชั้นกันไอ้น้อง
"ได้แน่นะ"
"เออ แต่มีข้อแม้ คืนโทรศัพท์ให้กูก่อน"
"ได้ เอาคืนไป" พอพูดจบมันก็รีบโยนโทรศัพท์มาให้ผมทันที
"จัดไปไอ้น้อง อาทิตย์นี้พี่เคลียร์ให้" หลังจากได้โทรศัพท์คืนผมก็รีบโทรหานิวทันที
'หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติืดต่อได้ในขณะนี้'
อะไรว่ะ ปิดเครื่องอีก เฮ้อ อุตสาห์ได้โทรศัพท์คืน ดันปิดเครื่องซะนี้
"เฮ้อ"
"ถอนหายใจทำไมเฮีย หรือไม่มีปัญญาพาผมไปเดตกับยาหยี"
"มึงไม่ต้องห่วงหรอกน่า เแม่งซุงนิวแม่งงอนกูว่ะ พอโทรไปก็ปิดเครื่อง ทำไงดีว่ะ"
"โธ่ เรื่องแค่นี้ เฮียนี่เก่งแต่ปากจริง มานี่กูรูจะบอกให้ "
"เรื่องมึงน่ะ เอาให้รอดก่อนเหอะ น้องยาหยี"
"งั้นก็คิดเองแล้วกันไม่ช่วยแล้ว"
"เออๆ ล้อเล่นยังไงว่ะ"
"เอาหูมานี่ ซุบซิบๆๆ"
"เอาจริงเหรอ กูอาย"
"เชื่อเหอะน่า"
"เออ"
END SO PART
ตอนเช้า
ผมกำลังเดินทางมาโรงเรียนโดยป๋ากับม้ามาส่ง
"เมื่อคืน ไม่ได้นอนล่ะสิ ขอบตาดำเชียว นิวคนเรานะบางทีเราก็ควรเป็นฝ่ายตามบ้างนะไม่ใช่ให้เขามาตามเราฝ่ายเดียว แค่เรื่องเล็กๆน้อยๆ ให้อภัยเขาบ้างก็ได้นะ " ม้าเอ๋ยกับผมมันก็จริงอย่างที่ม้าพูดนั่นแหละ เรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นั้น ตอนแรกผมก็แค่แกล้งมันเล่นๆ แต่พอมันไม่โทรมา ก็เริ่มใจหาย หรือมันไม่รักผมแล้ว ผมเดินเข้าโรงเรียนมาด้วยใบหน้าซีดเซียว ผมเดินเข้ามาในห้องเรียนและนั่งลงในที่ประจำของผม มันยังไม่มา เฮ้อ กูต้องเสียมึงไปหรอว่ะ กูขอโทษ ในห้องเรียนตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลย มีแค่ผมคนเดียวเท่านั้น ผมก้มหน้าลงกับโต๊ะและร้องไห้ออกมา
"นิวๆ มานี่หน่อยสิ " ทันใดนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเรียกผมให้ไปที่ระเบียง ผมรีบเช็ดน้ำตาลวกๆ แล้วเดินออกไป
"ดูนี่สิ" ผมมองไปยังเบื้องล่าง ก็เห็นไอ้โซ่ยืนเล่นกีต้าร์อยู่
"ต้องทำอย่างไงเธอจึงจะยอมหายโกรธต้องทำอย่างไงเธอจึงจะยกโทษให้ฉันอย่าทรมานโดยการไม่มองหน้ากันนึกว่าสงสาร คนรักกัน ฉันขอโทษ.... หยุดๆชีวิตหยุดกับคนนี้ แม้ว่าใครจะดีซักแค่ไหน หยุดๆความรัก ทั้งหัวใจ หยุดอยู่ที่เธอคนเดียว " หลังจากร้องเพลงจบ มันก็หายไป
"นิวๆ " ผมหันไปทางเสียงเรียก
"โซ่" ทันทีที่ผมเห็นมันผมก็วิ่งไปกอดมันทันที
"โซ่กูขอโทษ"
"เออ กูก็ขอโทษมึงเหมือนกัน กูรักมึงนะ"
"กูก็รักมึง"
"ฮิ้ว " เสียงของคนบนอาคารโห่่หิ้วผมทั้งสองคน
"นี่พวกเธอมายืนมุงอะไรกันห้องเรียนไม่มีหรือไง" ทันใดนั้นอาจารย์ฝ่ายปกครองก็มา ทุกคนแทบจะวิ่งกลับห้องกันแทบไม่ทัน
END STORY
Cr : http://writer.dek-d.com/dupin/writer/view.php?id=791285
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
คนน่ารักคอมเม้นท์หน่อยเร๊ววว